Muzika je dio ljudske civilizacije još od njenih samih početaka: mračne noći provedene u špiljama osvjetljavale su se plamenima vatre koja je hrabrila prve sapiense, baš kao i ritam njihovih srca u membranama ušiju.

Tko je prvi pronašao olakšanje od praiskonskog straha od smrti u hipnotičnom efektu ritma – ne zna se. No pjevanje i otkucaji dio su ljudske vrste, koja je svoje biološke elemente pretvorila u izražaj svoje duše – u muziku.

Može se stoga reći da muzika oduvijek postoji, i da je samo čekala da ju ljudski um, privučen redom uzoraka, prepozna skrivenu u naborima svijeta i otkrije kao ogledalo Univerzalnog Reda.

Od otkucaja majčinog srca u svemiru maternice, do Muzike Sfera starih Grka, muzika nas prati u našem intimnom mikro-postojanju na sasvim jednak način na koji upravlja masama u makro-dimenziji društvene sfere.

Od glasa do glazbala

No bilo je potrebno sačuvati ljudski glas i za manje pjevne impulse auto-regulacije emocija, kao što je govor, a ljudske udove poštedjeti napora udaranja po mukloj zemlji, pa je prvi čovjek posegnuo za tehnologijom svog suprotnog palca i još jednom podvrgnuo Zemlju svojim željama i potrebama napravivši od materijala iz svog okoliša prve instrumente koji su umjesto njega mogli proizvoditi muziku.

Najstariji muzički instrumenti imaju četrdeset tisuća godina, a najmlađi se svakodnevno rađaju u ljudskoj mašti. To se događa korištenjem inspiracije i materijala cjelokupnog znanja i postojanja čovjeka, metodički ili intuitivno. No uvijek u svrhu traženja onog istog Reda koji je mogao utješiti pećinskog pračovjeka u istoj mjeri kao i današnjeg potrošača izloženog marketinškim pritiscima.